Kur Zemra flet per mua
Ka dicka qe i jep kuptim absurdit.Eshte si nje vorbull qe lind ne mes te qetesise se akullt, lind me rrahjet e zemres tende. Mendja jone eshte ai oqean i qete dhe i akullt pasi ajo kete synon, por natyra ka krijuar edhe celesin qe hap dyert nga ku fryn veriu.Ndonjehere ndien sikur dicka pulson brenda teje.Qendron per nje cast dhe ia dorezon trupin tend tekave lozanjare te atij ritmi plot jete. Fillon te sinkronizohesh deri ne harmoni te plote me keto rrahje te forta qe shpejt kthehen ne nje melodi e embel per veshet e tu e qe luan vec per ty.Njerezit mund te kursejne shume fjale kur flasin me zemer. Nga syte del nje shkelqim i vecante qe flet me shume se mijera fjale. I gjithe trupi rrezaton cfare ti ndien pasi zemra eshte si nje llampe qe ndizet per te gjithe ata qe duan te shikojne qenien, unin tend.
“Jeta eshte vec nje shteg. Ndiq zemren dhe ajo do te te coje ku ti deshiron”.